Wie het Centrale Woldland binnenwandelt, ziet een landschap dat z'n geschiedenis niet meteen prijsgeeft. De uitgestrekte akkers, de slingerende sloten en de kleine, verhoogde boerderijen lijken een vredig beeld te schetsen. Maar onder deze rust ligt een eeuwenoud verhaal verborgen – een strijd tegen water, een land dat heroverd werd en een gemeenschap die haar wortels diep in de klei heeft.
Eeuwen geleden zag het Woldland er compleet anders uit. Waar nu vruchtbare akkers liggen, strekte zich een metershoog veenlandschap uit.
Vanaf de Romeinse tijd begonnen bewoners het veengebied te ontginnen. Huiswierden en verhoogde boerderijplaatsen ontstonden langs de randen van het Woldland. In de vroege middeleeuwen werden systematische ontginningen opgezet, waarbij rechte sloten het water afvoerden naar de Hunze en Fivel. Ze droogden het veen en maakten het geschikt voor landbouw. De verkaveling volgde een opstrekkend patroon, typisch voor veenontginningen.
Maar naarmate het veen verdween, zonk de bodem en werd het Woldland een soort natuurlijke badkuip waar water zich ophoopte. Dit vroeg om een oplossing.
Lees verderDe inspiratiekaart en foodroutes zijn gemaakt in het kader van programma ‘Waddengastronomie versterkt Werelderfgoedbeleving’. Het Waddenfonds maakt het programma mogelijk met een financiële bijdrage. De provincies Noord-Holland, Fryslân en Groningen co-financieren het project en ook projectpartners NHL Stenden, Stichting Waddengroep/ondernemers leveren een eigen bijdrage.